Canon, Nikon, a może Sigma lub Tamron? Najlepsze obiektywy do fotografii przyrodniczej w cenie do 10 tysięcy złotych

Jaki obiektyw wybrać do fotografii przyrody, aby cieszyć się udanymi zdjęciami? W świadomości wielu osób utarło się przeświadczenie, że do fotografii przyrodniczej niezbędne są „eLki” Canona lub ozdobione złotym paskiem obiektywy Nikona. Czy pasjonaci fotografii przyrodniczej mają szerszy wybór? Moim zdaniem tak.

Na co zwrócić uwagę?

Moim zdaniem najważniejsze są 3 cechy: waga, stabilizacja i autofokus. Dwa pierwsze parametry są istotne zwłaszcza w przypadku fotografii „z podchodu”. Dla osób preferujących „czatownię” są w zasadzie nieistotne, ponieważ sprzęt spoczywa wówczas na statywie. Najważniejszą cechą w mojej ocenie jest autofocus. Ważne jest, aby za ostrzenie odpowiadał ultradźwiękowy silnik – jest cichy i szybki. Dlatego też przy każdym polecanym przeze mnie obiektywie znajdziesz dopisek USM, AF-S, HSM lub USD (oznaczający zastosowanie takiego silnika w obiektywach Canona, Nikona, Sigmy i Tamrona).

Limiter– ogranicznik pracy autofokusa nie jest niezbędny, ale bardzo przydatny- pozwala na znaczne przyspieszenie pracy obiektywu ograniczając zakres ostrzenia.

Opisane niżej obiektywy cechuje dobra jakość obrazu, postanowiłem więc podkreślić jedynie te cechy, które je dodatkowo wyróżniają w danej kategorii.

Krótko, ale wystarczająco – zakres do 300 mm

Jest to najbardziej zróżnicowana grupa w tym zestawieniu. Znajduje się w niej najtańszy i prawie najdroższy omawiany dziś obiektyw. Pierwsza trójka to reprezentanci najpopularniejszego zakresu wśród wszystkich obiektywów czyli 70-300mm. Moim wyborem są: Tamron 70-300/4-5.6 Di VC USD, Nikon AF-S 70-300/4.5-5.6 G IF-ED VR i Canon EF 70-300 mm f/4-5.6L IS USM. Tamrona wyróżnia najniższa cena, jest on 1000 zł tańszy od drugiego pod tym względem Nikona, który jest nieco ostrzejszy, zwłaszcza na maksymalnej ogniskowej. W dodatku Nikon to obiektyw systemowy, co dla niektórych może mieć znaczenie. Szukając obiektywu bezkompromisowego dochodzimy do Canona. Oferuje najostrzejsze zdjęcia oraz najlepsze wykonanie, niestety okupione najwyższą wagą i ceną – jest ponad 2x droższy od Nikona.

Z kolei użytkownicy Nikona bardzo się do niego przywiązują:

Do drugiej podgrupy zaliczyłem trzy „stałki”: Canon 300 mm/4L IS USM, Nikon AF-S 300 mm/4 IF-ED, Nikon AF-S 300 mm/4 PF ED VR. W ich przypadku występuje dość rzadka sytuacja- Canon jest nie tylko tańszy, ale również posiada dodatkowo stabilizację.

Podobnie jak w grupie 70-300, tutaj również znajdujemy jeden wyróżniający się obiektyw – Nikon AF-S 300mm/4 PF ED VR, który jest zauważalnie krótszy i lżejszy od dwóch poprzedników. Polecam zapoznanie się z możliwościami tego maleństwa w recenzji Richarda Petersa. Jego rozmiary są dobrym prognostykiem na przyszłość, może za parę lat wielkie teleobiektywy będą… mniej wielkie?

Rozsądne maksimum do fotografii z podchodu – czyli zakres do 400 mm

Ta kategoria zdominowana została przez Canona. Mamy tu 2 Canony 100-400 (wersję pierwszą i drugą), których porównanie możesz przeczytać TUTAJ. Jest również legendarny stałoogniskowy Canon 400 mm/5.6L USM, słynący z ostrości, szybkości, jakości wykonania i bardzo korzystnej ceny. Jedynym minusem, którego można się dopatrzyć jest brak stabilizacji. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że w przeważającej liczbie przypadków będzie używany w czatowni, brak IS nie stanowi większego problemu. Opinia użytkownika obiektywu Canon 400 mm/5.6L USM:

Nikoniarze mają w tym przedziale znacznie mniejszy wybór. Ogranicza się on w zasadzie do Nikkora AF-S 80-400/4,5- 5,6G ED VR. Jest to niewątpliwie bardzo dobry obiektyw, niestety jest wyraźnie droższy od nowego Canona 100-400L.

Blisko, bliżej, supertele, czyli zakres do 600 mm

Do jesieni 2013 roku obiektywy o ogniskowej powyżej 600 mm z AF i użyteczną jakością obrazu kojarzyły się z bardzo drogim, profesjonalnym sprzętem za cenę średniej klasy samochodu. Sytuację przełamał Tamron prezentując obiektyw 150-600/5-6.3 VC USD. Kupując swój egzemplarz spodziewałem się zobaczyć napis „made in China” na amerykańskiej fladze, znajdującej się na Księżycu. Pomyliłem się, ale nieznacznie.

Na forach zawrzało. Okazało się, że jest to bardzo udany obiektyw. W kolejnym roku temperaturę podniosła Sigma wypuszczając dwa (!) obiektywy o tym zakresie: Sigma C 150-600/5-6.3 DG OS HSM oraz Sigma S 150-600/5-6.3 DG OS HSM, ich porównanie możecie przeczytać TUTAJ. W sierpniu 2015 roku Nikon postanowił dołączyć do tego grona prezentując obiektyw Nikkor AF-S 200-500 mm/5.6E ED-VR, na myśl o którym nie tylko na mojej twarzy pojawia się mina kota ze „Shreka”.

W 2016 roku Tamron postanowił odświeżyć wspomniany wyżej obiektyw 150-600 i pokazał jego nową wersję. Od pierwowzoru różni się ona kompatybilnością z Tamron TAP-in Console, ale oczywiście to nie wszystko. Przeprojektowano też konstrukcję optyczną, co wpłynęło pozytywnie nie tylko na ostrość zdjęć, ale też pozwoliło skrócić minimalny dystans ostrzenia, a także rozszerzono możliwości stabilizacji.

Czy duża ogniskowa jest niezbędna?

Nie. Fotografia to sztuka, a sztuka nierozłącznie wiąże się z kreatywnością. Znając zwyczaje „modeli” i stosując obiektywy szerokokątne można osiągnąć bardzo ciekawe efekty polegające na charakterystycznym zniekształceniu sylwetki „modela” i sprawiając tym samym, że zdjęcie będzie wyjątkowe i zapadnie w pamięć. Przy okazji – z uwagi na znacznie większą głębię ostrości – można pokazać tło, na którym znajduje się zwierzę.

Czy jest alternatywa dla lustrzanek?

Tak, są nią bezlusterkowce, które już niedługo mogą stać się poważną konkurencją lustrzanek w fotografii przyrodniczej. Wyposaża się w coraz lepszy autofokus, przez wielu uważany za dorównujący temu z lustrzanek. Na rynku pojawiają się kolejne obiektywy o ogniskowej powyżej 300 mm. Oznacza to oczywiście, że jest na nie zapotrzebowanie. Zanim jednak trafią do czatowni na stałe, będziemy musieli trochę poczekać.

Porównanie ogniskowych

 

Zdjęcia przykładowe