Przewodnik po lustrzankach Nikona. Którą wybierasz?

Za sprawą dwóch ostatnich artykułów o lustrzankach i obiektywach Canona, zrobiło się na naszym blogu odrobinę „czerwono”. Teraz pora na „żółtą stronę mocy”! Sprawdź, jakie lustrzanki znajdziesz w ofercie Nikona.

Początkujący wystąp! Seria D3X00 jest dla ciebie

Jeśli zamierzasz używać aparatu okazjonalnie, fotografując statyczne sceny, np. portrety, macro czy turystyczne wypady, to aparaty z serii D3X00 stworzono właśnie dla Ciebie.

Modele D3200 z D3300 łączy przede wszystkim podstawowy układ autofocusa oraz rozdzielczość matrycy wynosząca 24 megapiksele. A czym się różnią?

Nikon D3300 odziedziczył matrycę po znacznie wyższym  modelu (i dwukrotnie droższym) – D7100. Cechuje się lepszymi osiągami, tzn. niższymi szumami, wysoką ostrością oraz bardzo dobrym odzwierciedleniem kolorów. Amatorów kręcenia filmów zadowoli dodanie opcji nagrywania w 50 i 60 klatkach na sekundę w rozdzielczości FullHD.

Nikon D3200, mimo iż ma skromniejsze osiągnięcia niż jego następca, jest aż o 500zł tańszy. Cena to jego mocna strona.

Dla nieco bardziej wymagających Nikon przygotował serię D5X00

Ta kategoria obejmuje 3 aparaty: D5200, D5300 oraz najnowszy D5500. Zaprojektowano je z myślą o osobach fotografujących nie tylko statyczne sceny, ale również chcące od czasu do czasu uwiecznić „coś szybkiego”. Filmowców zadowoli dodatkowo fakt, że seria D5X00 jako jedyna w ofercie Nikona posiada ruchomy ekran LCD, co w połączeniu z rozdzielczością FullHD… sam rozumiesz.

Nikon D5200 to najtańszy aparat  w tej grupie, wyposażony w bardzo dobrą, 24-megapikselową matrycę. Jeśli oczekujesz czegoś więcej niż oferuje seria D3X00, a jednocześnie nie możesz wydać więcej niż 2000zł, powinieneś się na niego zdecydować.

Nikon D5300, podobnie jak D3300, odziedziczył matrycę po Nikonie D7100. W porównaniu do D5200 wzbogacono go o nowy ekran LCD o większej rozdzielczości. Komfort kadrowania poprawił natomiast nieco większy wizjer optyczny.

W przypadku Nikona D5500 producent poszedł jeszcze o krok dalej i zainstalował w nim dotykowy ekran LCD. Dzięki niemu osoby lubiące nie tylko robić zdjęcia, ale również stawać po drugiej stronie obiektywu, mają teraz bezpośredni dostęp do ustawień.

Sprzęt dla zaawansowanych amatorów – seria D7X00 oraz D610

Modele D7100 i D7200 są najbardziej zaawansowanymi aparatami z matrycą DX (APS-C) w ofercie Nikona. Solidnie wykonane, uszczelnione przed pyłem i wilgocią. Aparaty te (oraz następne, które wystąpią w dalszej części tekstu) mają dodatkowy, górny, monochromatyczny wyświetlacz LCD, pokazujący około 30 informacji (czas ekspozycji, przysłonę, czułość ISO, szacowaną liczbę zdjęć do zapisania na karcie pamięci, stan baterii, tryb autofocusa itp). Ponadto w modelach z serii D7X00 i wyższych dostajemy możliwość zaprogramowania dodatkowych klawiszy funkcyjnych, które widać na froncie korpusu.

Jaka jest największa różnica między aparatami z siódemką z przodu? D7200 potrafi zrobić dłuższą serię zdjęć niż D7100, przy utrzymaniu tej samej prędkości). Docenią to szczególnie fotografowie dzikiej przyrody i sportu. Zmodyfikowano w nim również układ autofocusa, dzięki czemu działa on jeszcze pewniej niż w D7100, który i tak był już bardzo dobry.

Jeśli chcesz fotografować dynamiczne akcje, a jednocześnie nie chcesz wydawać więcej niż około 4 tysięcy zł, powinieneś wybrać jeden z nich.

D610 z zewnątrz jest równie solidny co seria D7X00. A w środku? Zastosowano w nim świetną matrycę w rozmiarze „pełnej klatki” oraz uproszczony w stosunku do D7200 moduł autofocusa. Świetny aparat do studia. Przy fotografowaniu szybkich akcji trzeba się niestety liczyć z małymi ograniczeniami. Bezpośredni konkurent Canona 6D.

Oldschool i nowoczesność w jednym – Nikon DF

Nikon DF to rodzynek w świecie fotografii. Front jego korpusu wzorowano na aparatach z minionej epoki.  Żałuję tylko, że i tyłu nie utrzymano w tej konwencji, gdyż wygląda on jak żywcem ściągnięty z D610.

Pomijając wygląd, najważniejsze jest to, że aparat posiada matrycę zapożyczoną z topowego Nikona D4 i  bardzo wytrzymałą obudowę.  W myśl hasła „pure photography” zrezygnowano w nim z trybu wideo.

Simply the Best, czyli coś dla profesjonalistów

Mowa będzie o seriach D7X0, D8X0 oraz DX. Jest to segment przeznaczony dla osób doskonale obeznanych z fotografią.

D750 wzbudzał spore zainteresowanie od momentu, gdy tylko pojawił się na rynku. Jego wykonanie być może nie jest tak dobre, jak w przypadku pozostałych aparatów z tej kategorii (jego obudowa nie jest w 100% magnezowa), ale m.in. przez to jest dużo od nich tańszy. Oferuje świetny autofocus i generuje zdjęcia najwyższej jakości przy szybkiej, bo wynoszącej 6 klatek na sekundę, serii. Aparat „do tańca i do różańca”, odnajdzie się zarówno w studiu, jak i na stadionie.

D800 i D800E są bliźniaczymi modelami. Różnica między nimi polega na tym, że z D800E usunięto filtr dolnoprzepustowy (podobna sytuacja ma miejsce w Canonie 5Ds i 5DsR). Jak przystało na sprzęt dla profesjonalistów, mamy do czynienia z magnezowym body i wysoką jakością obrazu. Za minus tego aparatu może zostać uznany wolny tryb seryjny. Ja jednak uważam to za dobre posunięcie Nikona, gdyż przy 36 megapikselach i wysokiej liczbie klatek na sekundę należałoby stosować bardzo pojemne, szybkie i co za tym idzie, drogie karty pamięci, by wykorzystać jego możliwości. Musimy pamiętać, że ten model został wprowadzony na początku 2012 roku.

D810 to następca wspomnianego wyżej Nikona D800. Aparatowi z tej półki cenowej nie można nic zarzucić. Bardzo dobry autofocus, w pełni magnezowe body i czego można się było spodziewać po serii D800, bardzo duża rozdzielczość. Tryb seryjny nie jest w nim zbyt imponujący, ale z akumulatorem EN-EL 15 osiąga już 5 klatek na sekundę, co jest wynikiem przyzwoitym, jak na aparat o wspomnianej rozdzielczości.

D810A to wersja D810, którą pozbawiono filtra podczerwieni. Czyni to z niego aparat dla bardzo wąskiej grupy osób zajmujących się astrofotografią. Jest pierwszą tego typu lustrzanką pełnoklatkową.

„A teraz wzbudzę w was wszystkich poczucie niższości, zresztą uzasadnione” te słowa Króla Juliana najlepiej opisują najwyższą, czyli „jednocyfrową” lustrzankę Nikona. Mowa oczywiście o modelu D4s. Obiekt pożądania profesjonalistów… i mój własny. Posiada superszybki tryb seryjny, świetny autofocus, najlepszą z możliwych jakość wykonania i obrazowania. Do pełni szczęścia brakuje tylko matrycy o większej rozdzielczości. Byłby to wtedy aparat absolutnie bezkompromisowy.